Dünya çapında milyonlarca insan faşizme ve savaşa karşı birleşmeye başlamıştır

Bu gelişmenin temeli, uluslararası üretimin yeniden yapılanmasında yaşanan ve giderek şid­det­le­nip de­rinleşen açık bir krizdir. 1990’larda Sovyetler Birliği’nin çöküşünden sonra, o za­man­lar tek süper-güç olan ABD’nin hakimiyeti altında ortaya çıkan dünya düzeni artık erimektedir. Dünyayı yeniden paylaşma mücadelesi artık bir yok etme savaşı niteliğini kazanmıştır. Bu savaş, ABD ve Çin gibi süper-güçlerin etrafındaki eski ve yeni emperyalist ülkeler arasında yü­rü­tül­mek­te­dir. Saldırı savaşları büyük hızla artmakta, ülkeler ilhak edilmekte, bazı işkolları veya tekeller bü­tü­nüy­le parçalanmakta, hammaddeler ve enerji, tedarik zincirleri ve pazarlar yeniden paylaşılmakta, sos­yal ve iş yasaları saldırıya uğramaktadır. Uluslararası süper-tekeller, dünya pazarına hakim ol­mak ve sermaye fazlalarını azami kâr getirecek şekilde yatırmak için gelişme yönünü belirliyor. Aşı­rı gerici veya faşist rejimler tarafından yönetilen devletler, doğal çevrenin korunması hak­kın­da­ki mü­ca­de­leler sonucu elde edilen kazanımları dramatik bir şekilde yok ediyor. Uluslararasılaşmış üre­tim, artık azami kâr elde etmenin temel bir önkoşulu haline geldiğinden kendi yıkımını göze al­ma pa­hasına ne göz ardı edilebilir ne de kolayca geri alınabilir. Egemenler, rakiplerinin aleyhine eko­no­mik nüfuz elde etme, an­laşmalar veya ticaret sözleşmeleri yoluyla avantaj elde etmek için uğ­raş­ma­ya devam ediyor. ABD ile AB arasındaki emperyalist ittifak ve dolayısıyla NATO da derin bir kri­zin için­dedir. Münih’teki güvenlik konferansında ABD Dışişleri Bakanı Rubio AB’den, ABD hü­kü­me­ti­nin faşist politikasına kayıtsız şartsız boyun eğmesini talep etti: çevre korumasını kaldırma, fa­şist mül­teci po­litikası, “önce benim ülkem” politikası ve saldırgan anti-komünizm. Rubio’nun söz­lerine gö­re Al­man­ya/AB ile ABD’yi birbirine bağlayan şey, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra “tan­rı ta­nı­maz ko­mü­nist devrimlere” ve “sömürgecilik karşıtı ayaklanmalara” karşı ortaklaşa sa­vun­ma­la­rıy­mış. Al­man Dışişleri Bakanı Wadephul’ün böy­lesi bir konuşmayı ayakta alkışlayıp “ABD ile aynı çiz­gi­de­yiz” diye övdüğünde, bu gidişat nereye varacak? ABD’nin faşist dış po­li­ti­ka­sı dünyaya dam­gasını vu­ruyor.

Alman ve Avrupa emperyalizmi giderek kendi çıkarlarını gözetiyor ve Avrupa’yı bir süper-güç ha­li­ne getirmeye çalışıyor. Başbakan Merz’in kalemşorları, bunu son haftalarda ikiyüzlülükle Alman hü­kü­metinin ba­rışçıl dış politikasının devamı diye süsleyip püsleyip sunuyor. Bu anlatıya göre, “or­ta büyüklükteki güç” olan Almanya, büyük güçler tarafından ezilme tehlikesine karşı kendini sa­vun­ma zorundaymış. Oysa Almanya dünyanın önde gelen emperyalist ülkelerinden biri ve dördüncü bü­yük ekonomik gücüdür. Alman emperyalizmi, bazıları bugün hala faaliyet gösteren Alman te­kel­le­rinin egemenliği altında, on milyonlarca insanın ölümüne neden olan iki dünya savaşını baş­lat­mış­tır.

Trump’ın ve AfD ve benzeri grupların modern faşizmi, hala kitlelerin bazı kesimlerinin kafasını ka­rış­tır­mayı başarıyor. Modern faşizm genellikle insanların sahip olduğu haklı çıkarları ve mevcut top­lumsal ko­şullardan duyduğu hoşnutsuzluğu istismar ederken, rekabetçilik, düşüncesizlik, ben­cil­lik ve geleceğe dair yıkıcı kaygılar gibi küçük-burjuva duyguları besleyip, sonra bu yeni fa­şizm bi­çim­lerini kitlelerin çıkarlarına hizmet ediyormuş gibi gösteriyor. Kamuoyu yoklamalarına göre AfD’nin mo­dern faşistleri güçlü kalmaya devam ediyor, hatta bazen, örneğin birkaç Doğu Almanya eya­letinde, önde bile gidiyor. Ne var ki iç çekişmeler, yolsuzluklar ve nefret edilen ABD Başkanı Trump’a destek vermeleri kendi kitle tabanlarını zayıflatıyor.

Almanya’da anketlerle araştırılan “iş ortamı” ve süper-tekellerin tüm satış rakamları her zaman vir­gü­lün sağındaki yüzdelik sayısına kadar analiz edilirken, ilerici hareket hakkında ancak ara sıra ha­ber ve­riliyor. Oysa gerçek şudur ki, küresel bir siyasi mayalanma sürecinde faşizme, savaşa, sos­yal ka­za­nımların yok edilmesine ve işyerlerinde sömürünün yoğunlaştırılmasına karşı birleşik bir cep­he oluşmaya başlamıştır:

1. Yeni bir antifaşist kitle hareketi gelişiyor. Sadece Almanya’da 2024/25’te yedi milyon insan fa­şizm tehlikesine karşı sokaklara çıktı. Bu ha­re­kette partilerüstülük temeli pekişiyor. 2025’te ABD’­de 15 milyon kişi aktif olarak “No Kings” (Krala Ha­yır) sloganlı protestolara katıldı. 2026’­da orada örgütlü bir antifaşist kitle di­re­nişi gelişmektedir. Minneapolis’te, belirli ör­güt­len­me yapılarına kayıtlı olan 50 000 kadar in­san, faşist ICE¹ birimlerine karşı örgütlendi. Onların faa­liyetlerini izleyip takip ettiler, sınır dışı edilecek işçiler ve aileleri için barikatlar ve koruma ey­lemleri düzenlediler, grev yaptılar. Aktivistlerin bir kısmı, ABD’de halkın sahip olduğu si­lah­lan­ma hakkını kullandı. ICE birlikleri, artık Minneapolis’ten çekilmek zorunda kaldı. Bu olay, ABD’­de faşizme geçiş sürecinde gözden kaçamayan bir hezimet niteliğindedir. Trump hala mev­ki­inde kalıyorsa da, kriz eğilimleri artıyor. ABD nüfusunun yüzde 80’inden fazlasının onun Grön­land’ı ilhak planlarını reddetmesi üzerine o konuda da geri adım atmak zorunda kaldı.

2. Dünya çapında bir anti-emperyalist kitle hareketi milyonlarca insanı kapsıyor. Son üç yılda Gaz­ze’deki savaşa karşı dünya çapında yaklaşık 30 milyon insan gösterilere katıldı. Bu sayı, 1960’­larda on bir yıldan fazla süren Vietnam Savaşı karşıtı hareketteki sayıdan bile çok faz­la­dır. An­cak iş bununla da kalmıyor. Yer yer eski sömürgeciliği anımsatan tüm emperyalist sal­dı­rı­la­ra karşı kısmen uluslararası çapta koordine edilen, yüzbinlerce insanın katıldığı kit­le ha­re­ket­leri ortaya çıkıyor. Bu hareketler, ABD’nin Venezuela, Grönland veya İran’a yö­ne­lik sal­dı­rı­larına, Türkiye ve Suriye birliklerinin Rojava’daki Kürt özyönetimine yönelttiği sal­dı­rı­la­ra ve İran rejiminin onbinlerce insana yönelik acımasız katliamlarına karşı çıkmaktadır.

3. Yıllar sonra ilk kez, işçi sınıfının uluslararası düzeyde koordine edilen mücadeleleri ve grev­le­ri ye­ni­den yaşanıyor. İşyerlerinde ve sendikalarda siyasallaşma gözlemleniyor. Birçok iş­çi, ben­zeri gö­rül­memiş fabrika kapatma ve toplu işten çıkarma dizisine karşı her bir işyeri ve çı­rak­lık yerini savunmak için, bir de baskı ve sö­mü­rünün yo­ğunlaştırılmasına karşı mü­ca­de­le ver­mek­te­dir. 6 Şubat 2026’­da, altı Akdeniz ülkesinin liman işçilerinin savaş hazırlıklarına ve si­lah na­kil­le­ri­ne kar­şı uluslararası düzeyde koordine ettiği grev, parlak bir örnek oldu. Al­man­ya’­da sen­di­ka ve işyeri toplantıları ve etkinlikleri kutuplaşmış bir or­tamda, işçi hareketini böl­mek ve sen­di­kaları parçalamak isteyen faşistlerin planlarına, savaş ekonomisine ve faşist iş­let­me yö­ne­tim­le­ri­ne karşı giderek daha fazla tavır alıyor. Konut yoksulluğu veya sağlık sistemi gi­bi sos­yal ko­nu­larda da büyük gösteriler veya sendikalar tarafından ver.di’nin yaptığı gibi militan grev­ler dü­zen­leniyor.

4. Gençlik arasında artan ölçüde sosyalist gençlik hareketine açıklık görülmeye başlamasıyla bü­yük bir potansiyel ve dünya çapındaki sol eğilim ortaya çıkıyor. Gençler toplumsal alternatifler ara­yışı içinde ve sosyalizme olan ilgi ve açıklık önemli ölçüde artıyor. Gençlerin örgütlenme ve si­yasi faa­li­yete olan çekinceler de azalıyor. Buna, sosyalizmin gerçekte ne anlama geldiğine dair bi­linçlenme de eşlik etmektedir.

5. Küçük-burjuva ara tabakalar da hareketlenmektedir. Siyasi sorunlar yelpazesinin tümünde, fa­şiz­me, savaşa, çevre tahribatına karşı, sosyal konularda ve demokratik hak ve özgürlükler mü­ca­de­lesinde ittifak kurma imkanları gelişiyor. ABD’de burjuva demokratik protesto hareketi, sa­nat­çı­lar, kamu çalışanları, yargı görevlileri ya da bilim adamlarından oluşan küçük burjuva ve bur­ju­va çevrelerine kadar uzanıyor. Çevre hareketi gerilediyse de, çevre politikasında acımasızca ge­ri adımlar atıldığında burjuva çevrelerinde bile öfkeye neden oluyor.

Bu gelişmeler şu gerçeği doğruluyor ki, insanlık emperyalist barbarlık altında mahvolmak is­te­mi­yor. Ne var ki, bu hareketler ne kadar ileriye dönük olursa olsun, tüm anti-faşist ve devrimci güç­le­rin ger­çekten üstün bir güç oluşturması için aşılması gereken zorlukları da ortaya koyuyor. Top­lum­da­ki ka­fa karışıklığı henüz bu süreci engelliyor. MLPD’nin teorik organının başkanı Stefan En­gel’in Yıl­başı şenliğinde belirttiği gibi, 2026 yılı “kafa karışıklığının ortadan kalkması” yılı ol­ma­lı ve ola­caktır. Ortada olan görev, düşünce tarzı için verilen toplumsal mücadeleyi, marksist-le­ni­nist ay­dın­lat­ma çalışması olarak ve kitleleri etkileyecek şekilde yürütmektir. Bu mücadele aynı za­man­da opor­tünizm ve sekterlikle de mücadele etmek anlamına geliyor. Onların temsilcileri, mü­ca­de­leleri ya ka­pitalist sistemin sınırları içine kanalize ediyor ya da kitlelere önemsiz gözüyle bakıyor. Ay­rıca or­tada olan görev, ka­mu​oyu­nun manipülasyonundan etkilenen insanlara da onun yıkıcı et­ki­ler­le ba­şa çıkabilmeleri için yardım etmektir. Örgütlenmişlik seviyesi henüz yeterli değil. Tek tek gös­te­ri­ler­de ya da eylemlerde uygulanan eylem birliklerinden kalıcı örgütlenme biçimleriyle yeni bir ni­te­li­ğe sahip bir birleşik cepheye geçmek gerekiyor. Dünyanın devrimcileri, marksist-le­ni­nist­ler, bu ko­nuda kararlı bir şekilde çalışmalıdır: Partilerini önemli ölçüde güçlendirmeli; kitleleri ha­re­kete ge­çirme ve önderlik etmeyi öğrenmeli ve hayata geçirmek için çaba göstermeli; ve özellikle ger­çek sos­yalizme olan büyük ilgi konusunda olmak üzere kitlelerin bilinçlenmesini ilerletmelidir. Par­tiler​üs­tü özörgütlenmelerin, kitle hareketlerinin ve birleşik cephenin yeni örgütlenme bi­çim­le­ri­nin teşvik edil­mesi en büyük ilgiyi hak etmektedir.

Tüm bunlar, küçük-burjuva faşist düşünce tarzına karşı olduğu gibi, toplumdaki kutuplaşmış ideo­lo­jik mücadele çizgisinde cereyan ediyor. Egemenlerin anti-komünizmi yoğunlaşırken, kitleler ara­sındaki etkisi azalıyor. Bu süreçte MLPD’nin etkisi gözle görülür şekilde artıyor. “Anti-ko­mü­niz­me şans verme!” sloganlı hareket toplumsal önem kazanıyor. Bu hareket, geleceğe yönelik top­lum­sal alternatifin önünde bulunan ve her şeyden önce sıḳ sık duygular üzerinden etkili olan per­de­yi açı­yor. Ve bu süreç, eski sosyalist ülkelerde yapılan hatalar, hatta ara sıra meydana gelen ağır suç­lar ve çıkan sorunlar hakkında ciddi tartışmalar gerektiriyor. MLPD, sosyalizmi proleter düşünce tar­zı temelinde inşa etme anlayışıyla, sosyalizmin yeniden ihanete uğramasının, yeni bir bencil li­der kad­ro­su­nun bürokratizminin ortaya çıkmasının gelecekte nasıl önlenebileceği konusunda so­nuç­lar çı­kar­mış­tır. MLPD bu yaklaşımı yeni tip parti olarak daha bugün de hayata geçiriyor. Kitleler ara­sında an­la­yı­şı­nı özel­lik­le bir sosyalist gençlik hareketi oluşturmak amacıyla daha yoğun bir bi­çim­de yaygınlaştıracaktır.

Bu durumda, kalıcı olarak toplum değiştirici mücadele için devrimci işçi partisi MLPD ve gençlik örgütü REBELL saflarında örgütlenin!

• Uluslararası işçi birliğiyle ileri, işçi atılımına doğru ileri!

• Faşizme, savaşa ve çevre tahribatına karşı geniş cepheyi ilerletelim!

• Anti-komünizme, faşizme, ırkçılığa, Yahudi düşmanlığına ve siyonizme şans verme!

• Toplumu değiştirecek güç haline gelmek üzere partilerüstü özörgütlenmeleri ve kitle hareketlerini güç­lendirelim!

• Yaşasın proleter enternasyonalizm! ICOR veya United Front (Birleşik Cephe) gibi uluslararası ya­pıları güçlendirelim!

• Yıkılmak üzere olan² emperyalist dünya sistemine karşı dünyanın birleşik sosyalist dev­let­le­ri­nin gelecek vaat eden perspektifini koyalım!